Bir Zamanlar Dosttuk

Bazı dostluklar zamanla değil, hissetmemekle biter.
Bir gün aynı kahkahayı atmaz, aynı cümleyi paylaşmaz olursun.
Ama fark etmezsin; çünkü dostluklar sessizce uzaklaşır.
Ne bir kavga olur, ne bir açıklama... sadece bir “soğuma” gelir,
ve bir bakmışsın, o kişi artık hayatında yoktur.

Bir zamanlar her şeyi paylaştığın, saatlerce konuştuğun biri,
şimdi sadece aklına “bildirim düşmediği” anlarda gelir.
Bazen “neden” diye sormazsın bile, çünkü cevabı zaten bilirsin:
İnsan değişir.
Koşullar değişir, öncelikler değişir ve sessizlik büyür.

Gerçek dostluk, birine sürekli mesaj atmak değil,
aramadığında bile kalben orada olduğunu bilmektir.
Ama zaman geçtikçe bu denge kayar;
biri hep arayan, diğeri hep meşgul olan olur.
Biri “nasılsın” der, diğeri “yoğunum” der.
Ve işte o an, dostluk bir alışkanlığa dönüşür, sıcaklığını kaybeder.

Bazı dostluklar bitmez, sadece sessizce “biter.”
Kimse fark ettirmez ama herkes hisseder.
Bir gün biri gülümserken daha az samimi gelir,
bir diğeri konuşurken artık içten değildir.
Ve o an anlarsın: bir zamanlar dosttuk,
ama artık sadece tanıdık gibiyiz.

İnsan bazen bu değişimi kabullenmekte zorlanır.
“Ben ne yaptım?” diye düşünür.
Oysa bazen hiçbir şey yapmazsın sadece hayat ilerler.
Kimi seninle yürür, kimi başka yöne gider.
Ve sen, geriye dönüp baktığında sadece güzel anıları hatırlarsın.

Belki de dostluklar sonsuz sürmez,
ama iz bırakır.
Bir zamanlar paylaşılan kahkahalar, içten söylenen “ben buradayım”lar…
hepsi kalır, ama artık geçmiş zamandadır.

Bir zamanlar dosttuk…
ve belki de en güzeli, bunu hâlâ gülümseyerek hatırlayabilmektir.

Senin de sessizce uzaklaştığın bir dostun var mı?
Bazen biten dostluklar acıtır, bazen sadece öğretir.
Belki senin hikâyende de bir “bir zamanlar dosttuk” vardır. 
Düşüncelerini paylaş, belki bir başkasının kalbine dokun