Seyhan'la Günün Hikayesi : Zamanla Yarışan Anneler

 Her Şeye Yetmeye Çalışırken Kendine Yetişememek

Güne alarm sesiyle değil, çocuğunun “anneee” sesiyle uyanan kadınlardansan… sen de bu yarışın içindesin demektir. Kahvaltı hazırlığı, işe yetişme telaşı, trafikte geçen dakikalar, akşam yemeği derken gün biter; ama içimizde hâlâ “yetişemedim” hissi kalır.

Henüz gözünü açmadan, zihninde günün planı belirir. Kahvaltı hazırlanır, çanta toplanır, kahve demlenir. Saatin tik takları sanki senden daha hızlı koşar. Her sabah aynı telaşla başlar gün, çünkü zamanla yarışılır.

İşine yetişmeye çalışan bir anne, bazen kendi kahvesini bile yarım bırakır. Aynada kendine bakmaya vakti kalmaz, ama çocuğunun saç tokası hep yerindedir. Evin içinde sessiz bir maraton yaşanır; görünmez ama her an hissedilen bir tempodur bu.

Günün içinde birçok rolde var olur. Sabah annedir, öğlen çalışan, akşam evin kalbidir. Her rolün içinde biraz eksilir, biraz çoğalır. Bazen toplantı arasında okuldan gelen bir fotoğrafa gülümser, bazen o fotoğrafın arkasındaki “keşke şimdi orada olsam” hissini içine gömer.

Bir yandan işi yetiştirir, diğer yandan evdeki düzeni düşünür. Bir tarafta yapılacak rapor, diğer tarafta kuruması gereken çamaşırlar… Tüm bunların arasında kendi sesini çoğu zaman duymaz. Ama yine de her sabah aynı güçle uyanır, çünkü annelik böyle bir sabır ister.

Zamanla yarışmak aslında anneliğin sessiz yanıdır. Kimse fark etmez, ama anneler her dakika plan yapar, her saniyeyi değerlendirir. “Yetişemedim” derken bile, aslında çok şey başarır. Çünkü her gün, yeniden başlama cesaretini taşırız içinde.

Ve günün sonunda kahvesini alır, sessizce oturur. Dışarıda gün biter, ama içinde koşu hâlâ sürer. Yorgunluğunu gizlemez, çünkü bu yorgunluk sevginin adıdır. Zamanla yarışır, ama kalbiyle hep kazanır.

“Her şeye yetişmeye çalışan annelere:

Bazen durmak da bir ilerlemedir. Kahveni al, nefes al, çünkü sen zaten yeterince güçlüsün.”